icon-twitter

De oprichting van Stichting De Groene Luwte Voorwaarts

De Groene Luwte    |    Stichting    |    Bestuur    |    Verslagen    |    Plannen    |    ANBI    |    Vacatures    | 

 

Onze start in de tuin aan het Mosterdpad

Het begon in 2003. Wij, Doortje Stellwagen en Alma Huisken, kwamen vanuit Haarlem naar Molenrij in Noord-Groningen, waar we een bescheiden verbouwde dorpsboerderij vonden met - tot onze vreugde - een onbescheiden grote tuin, van ca. 9.000 m ².

De vorige eigenaren hadden de tuin rond 1975 onder architectuur laten inrichten als ''bosplantsoen'', oftewel landschapstuin: een tuin met parkachtige uitstraling, die verraste met zijn lichte hoogteverschillen, vloeiende lijnen, niervormige vijvers en bosdelen.

De tuin was betoverend! De bosdelen, of bossingels, lagen als groene armen in de tuin, die verder borders met bloeiende heesters bevatte, naast een binnensloot, een grote niervormige vijver en grasland. Het forse achterste deel bestond, afgezien van een moerasvijver met bosschages, vrijwel geheel uit grasland, begrensd door een elzenhaag.

Nieuwe elementen

Betoverend of niet, binnen het bestaande ontwerp begonnen we direct met het wegwerken van het (vele) achterstallige onderhoud.
Met behulp van Landschapsbeheer Groningen dunden we de bossingels uit en we brachten met nieuwe beplanting meer kleur aan. Op het achterland legden we een flinke moestuin met boomgaard aan. Ganzen en bijen vonden op het achterland hun domicilie en kippen in de landschapstuin. Sinds onze komst voerden we een ecologisch beheer met zorg voor grote biodiversiteit. De teelt in moestuin en boomgaard geschiedt vanaf de start op biodynamische wijze.
In 2014 startten we onze bio B&B Het Groene Huisje, op een schitterende plek in de tuin.

 

Ontwikkeling in de tijd

Wat ons in de loop der jaren steeds duidelijker werd, was dat de vorige eigenaren weliswaar veel bomen hadden laten aanplanten, maar dat ze een belangrijke ingreep negeerden: in een bos of bosdeel plant je z.g. wijkers en blijvers. De wijkers, die eerst de jonge aanplant van de blijvende bomen beschermen, moeten op den duur weg: niet alleen om de blijvers (vaak bomen van grotere waarde of schoonheid) alle ruimte te geven, maar ook omdat wijkers een houdbaarheidsdatum hebben van ca. 30-40 jaar. Ouder dan 40 jaar lopen ze ernstig gevaar op schade (bij storm) of ziekten.

Wat zich openbaarde was dat de vorige eigenaren de wijkers nooit hebben weggenomen, waardoor de bossingels een overvolle indruk maakten met enerzijds reusachtige populieren en wilgen (erg indrukwekkend op zich!) die de ''waardevoller'' bomen zoals haagbeuken, metasequioa's en lindes niet tot hun recht lieten komen.

De stormen beslisten

En toen kwamen de stormen van 2012, 2013 en 2014. De tuin liep forse schade op. Wilgen vielen om, essen legde het loodje en bij elke nieuwe storm hielden we ons hart vast. Uiteraard herstelden we de tuin zo goed en kwaad als het kon, maar het werd duidelijk dat er meer noodzakelijk bleek dan dit min of meer ad hoc ''repareren''. De tuin vroeg om een grootscheepse restauratie, uitgevoerd door experts als boomchirurgen, boomklimmers en geholpen door landschapsarchitecten, ecologisch hoveniers en groenadviseurs voor het overzicht, het behoud van de ecologische balans en de juiste herbeplanting.

 

De vorming van de Stichting

 

Juist in de periode 2013-2014 kregen we veel, en steeds meer, te maken met personen met een ''groen hart''. Ze waren onder de indruk van de ecologische rijkdom en sfeer van de gehele tuin.

Sinds 2009 organiseerden we Open Dagen, moestuincursussen en allerlei ''groene'' workshops en steeds meer werd de tuin een bron voor groene inspiratie. ''Deze tuin is een ecologische cultuurgoed'' hoorden we vaker. Ook het Prins Bernhard Cul